CHARAKTERYSTYCZNE DLA NOWOCZESNOŚCI

Inaczej mówiąc: żyjemy w czasach, w których ludzie fizycznie bliscy są często sobie dalecy, a dalecy – bliscy, zaś wielcy zmarli nadal żyją w przekazach medialnych, niejednokrotnie bardziej obecni w kulturze niż współcześni żyjący. Niegdyś propaganda komuni­styczna utrzymywała przy życiu Lenina („Lenin wiecznie żywy ), dzisiaj fani aktorów i muzyków nie uznają ich śmierci (Elvis Presley, Jim Morrison).Nowoczesność charakteryzowały wyraźne funkcje; rzeźnik sprzeda­wał mięso, piekarz — chleb; dom był do mieszkania, biuro do pracy; płeć była płcią. Ponowoczesność i globalizacja zacierają te różnice, na­tomiast tworzą inne podziały. Don Cupitt, anglikański ksiądz i filozof, zauważa: Świat jest podobny do sieci komunikacyjnej. Wszystko jest otwarte, publiczne, dostępne, wszystko jest na powierzchni. Nie ma nic głębo­kiego i niczego się nie da dłużej ukryć. Nie ma bezpiecznej prywatno­ści ani we własnej duszy, ani gdzie indziej; świat znaków jest falującym, jednopoziomowym kontinuum, bez żadnego zewnętrza i bez sekret­nych miejsc. Ten proces można nazwać implozją. Jean Baudrillard definiuje im- plozję jako zespolenie jednego zjawiska z drugim, zlanie się biegunów w jeden. Przykładem ze sfery handlu jest powstanie domów towaro­wych (obecnie centrów handlowych), w których niegdyś pojedyncze sklepy skupiono w jednym budynku pod jednym dachem. Odrębne dawniej przekazy (literatura, teatr, sztuka) i poziomy (elitarna i maso­wa kultura) łączą się tworząc światową kulturę medialną. Również ta praktyka nie jest nowa. Kulturę ponadetniczną narzucały już starożyt­na Grecja i Rzym.