TELEWIZJA CYFROWA

Kinem do­mowym nazywa się urządzenie złożone z dobrej klasy telewizora o formacie ekranu 16 x 9 i przekątnej co najmniej 32 cale, uzupełnio­ne odtwarzaczem DVD i wzmacniaczem na 6 głośników. Jeden z nich, subwoofer ma odtwarzać najniższe dźwięki, co nadaje ekspre­sji wszelkim filmowym efektom. W rezultacie, choć ekran jest mały, przestrzeń akustyczna w mieszkaniu staje się substytutem sali kino­wej. Kino w domu to prawie takie same przeżycia estetyczne jak w „prawdziwym kinie”, choć – a nie jest to drobna różnica – bez atmosfery spektaklu, oglądania w grupie i intymności ciemnej sali.Telewizja jaką znamy my, widzowie – ulega gruntownym przekształ­ceniom w sferze emisji i odbioru oglądanych programów. Po telewi­zji czarno-białej, kolorowej oraz wielokanałowej kolejny etap roz­woju to telewizja cyfrowa. Różnica polega na zmianie kodowania przesyłanego sygnału. W tradycyjnej, także wielokanałowej kablo­wej telewizji, mamy sygnał analogowy. Natomiast cyfrowa przesyła sygnał jako strumień bitów, który może być transmitowany zarówno przez transponder satelity (najczęstsza aktualnie forma przekazu z kosmosu), kable oraz nadajniki naziemne. Gdy mowa jest o telewi­zji cyfrowej, to chodzi właśnie o ostatni sposób transmisji, o naziem­ną telewizję cyfrową. Umożliwia bowiem ona znaczne zwiększenie liczby programów w jednym kanale telewizyjnym, a także oferowa­nie telewidzom wielu nowych usług towarzyszących transmisji.