WSPÓŁCZESNA TEZA GLOBALIZACJI

Tezę o dawnym historycznym rodowodzie globalizacji można przy­jąć albo odrzucić. Nawet jeśli w XIX wieku wystąpiła specyficzna glo­balizacja, to miała charakter jednokierunkowej dominacji. Tę wcze­sną globalizację przerwała wielka wojna, którą określa się mianem I wojny światowej, ponieważ walki toczyły się także poza Europą. W okresie międzywojennym nadal określone kraje kontrolowały całe kontynenty, swą imperialistyczną polityką sięgały do Indii i Afryki. Popularne powiedzenie głosiło: „Nad Imperium Brytyjskim nigdy nie zachodzi słońce”. Dopiero proces dekolonizacji po II wojnie świato­wej najpierw podzielił świat na kraje suwerenne bądź o znacznym za­kresie niezależności, a potem otworzyły one swoje granice dla wy­miany kulturalnej, gospodarczej i współpracy międzynarodowej.Współczesną fazę globalizacji charakteryzuje przyspieszenie w pię­ciu sferach:   rosnącej wymiany towarów i usług, także informacyjnych i medial­nych (czuwa nad tym organizacja Układ Ogólny w sprawie Handlu Usługami, GATS, General Agreement on Trade i Services),    swobodnego przepływu kapitału (inwestycje zagraniczne, kredyty,kupno i sprzedaż walut, itd.),  szybkiej i nieskrępowanej komunikacji (nowe środki transportu oraz nowe środki komunikowania, w tym internet),   zwiększonej dobrowolnej międzynarodowej mobilności (służbowe podróże, turystyka, pielgrzymki),  rozwoju międzynarodowych rozproszonych geograficznie przedsię­biorstw oraz powstawania tzw. dotcomów (firm internetowych).