Człowiek w świecie współczesnej techniki

Wiek dwudziesty, to okres wielkich osiągnięć w dziedzinie techniki. Człowiek spotyka się z nią na każdym kroku: w domu, w szkole, w zakładzie pracy. Czyta o niej w prasie i książkach. Poznaje jej tajniki za pośrednictwem radia i telewizji. Działalność techniczna człowieka kształtowała się przez wiele wieków. R. Sosiński podaje, że „technika jako’sztuka tworzenia nowych wartości dla potrzeb życia jest tak stara jak rodzaj ludzki. Nie rozpoczyna się ona od wynalazku maszyny parowej lub bardziej wyspecjalizowanych narzędzi przyszła ona na świat z ludźmi. Pierwszym technikiem był pierwszy człowiek. W miarę jak człowiek się rozwijał, rosły jego potrzeby, rosła technika”. Myśl zawarta w cytacie określa jednoznacznie, że technika, jej rozwój, kierunek uzależnione są od człowieka, on jest ich twórcą. Motorem rozwoju są także nowe potrzeby, nowe warunki i zadania, jakim musi sprostać jednostka. Realizacja tych zadań wymaga kształtowania nowych cech osobowości, nowych postaw, rozwoju dotąd nie znanych rodzajów zainteresowań, uzdolnień i zdolności. Dzieci i młodzież muszą nabyć takie cechy osobowości i osiągnąć taki stopień rozwoju funkcji psychicznych, który by im pozwolił nie tylko poznawać współczesną rzeczywistość, ale również ją zmieniać, tworzyć nową. Poznania problemów współczesnej techniki wymaga się od szerokiego kręgu ludzi. Stan taki spowodowany jest wzrostem mechanizacji i automatyzacji produkcji przemysłowej i rolnej, praktycznym wykorzystywaniem cybernetyki, elektroniki, energii atomowej w różnych dziedzinach wiedzy. Powstają nowe technologie i konstrukcje techniczne, wzrasta produkcja, maszyn i urządzeń codziennego użytku. Wiele z nich wykorzystuje się w gospodarstwie domowym.